تقدیم به توای بهترینم.......نازنینم ایسان جونم عشق خوبم
حسرت
شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه گلهاي نيلوفر صدا كردم تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم پس از يك جستجوي نقرهاي در كوچههاي آبي احساس تو را از بين گلهايي كه در تنهاييم روييد با حسرت جدا كردم
یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1384 |
بي قرار توام و در دل تنگم گله هاست اه بي تاب شدن عادت كم حوصله هاست مثل عكس رخ مهتاب كه افتاده در اب در دلم هستي و بين من و تو فاصله هاست
يعني زماني ميرسه كه اين فاصله ها برداشته شه؟
یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1384 |
بی وفا
گرفته است دلم از چشم انداز واژه هايم از بی حوصلگی شعرهايم از بی بهانگی بغض هايم گرفته است دلم از دق زدگی افکارم از سکوت ممتد صبوری هايم برای پلک زدن حوادث دست به جيب رويا می شوم به خاطراتم پناه می برم که مامن گريه هايم است دوسنت دارم بي وفا...
یکشنبه بیست و هفتم شهریور 1384 |
نمي بخشم تو رو تا زنده هستم به روي دل همه درها رو بستم ببين عشقت به حال من چه ها كرد چه آروم در درون خود شكستم نمي بخشم تو رو تنهام تو بودي همه عشقم تمام خواهش من نمي بخشم تو رو از من ربودي همه قلبم همه آرامش من برو از پيشه من نگو چه كردم نگو روزي دوباره برميگردم
رفتي ولي اينو بدون هر جا باشي دوست دارم هنوز براي ديدنت به روياهام پا ميزارم دل منو شكستي وقتي تنهام گذاشتي كاش مي دونستم كه تو هيچوقت دوستم نداشتي دل منو شكستي اما يادت بمونه كه هيچكس مثل من قدرت ونيست بدونه چقدر دلم ميسوزه عمري دروغ شنيدم با اين همه صداقت اخر به هيچ رسيدم منو بگو دلمو پاك به تو باخته بودم نفهميدم روي اب خونم وساخته بودم
رفتي ولي اينو بدون هر جا باشي دوست دارم
دوشنبه چهاردهم شهریور 1384 |
شب ها كه در خيابان خلوت خواب پا به پاي غرور و قافيه مي روي... مرگ با لباس چين دار بلندش پاي پنجره ي اتاقم مي ايد؛ و سوت مي زند... و منتظر مي ماند...
قوطي قرص هاي اين اين قلب بي قرار كه سبك تر شد مرگ هم بر مي گردد ؛ ومي رود سراغ سرايدار پير همسايه!!!
نه عزيز دلم... تازگي بوف كور هدايت نخوانده ام!!! اينها كه نوشتم حقيقت محض است.... باور نمي كني؟؟!!! يك شب به كوچه ي دلتنگ ما بكوچ.... كنار همان درخت كه پر از خاطرات خط خورده است.... بايست و تماشا كن.... تا ببيني چگونه به دامن دريا و گريه مي روم؟؟!!! بس كن اي دل ساده!!!! صفحه صفحه براي كه گريه مي كني؟؟؟!! كتاب كبود گريه ها را اهشته ببند تا خواب بي خروس بانوي بهار را بر هم نزني!!!
گوش كن درمانده ي درد الود؛ از پس پرده ها صداي سوت مي ايد..... _________________ التماست نمي كنم.تنها مي نويسم بيا. بيا و امشب را بي گريه كنارم باش. مگر چه ميشود؟؟ ها؟؟!!!!
همه شب خواب ميبينم كه آسمون آبي شده آسمون دلامون ديگه آفتابي شده مه غم ها رفته و دنيامون رنگي شده اوني كه گوشه ويروونه دلش شكسته بود ديگه درداش براش رويايي شده اما: باز صبح كه ميشه يه نفر هميشه مسته يه نفر هميشه تنها كنح ميخونه نشسته يه نفر رفيق دردا كو له بارش رو بسته يه نفر بي كس و تنها كنح ويروونه نشسته.
يه نفر مسته و داغون يه نفر گيح و حيروون يه نفر عاشق و ويرون دلش پر گلايس از آسمون
تمام دلم را به پيش تو ماندم تمام غمم را در عشق تو خواندم غزل بودي و من ترا مي سرودم اگر تو نبودي اگر تو نبودي تمام وجودم ز عشق تو پر شد تمام سجودم به پاي تو بر شد چراغ دلم را تو روشن نمودي اگر تو نبودي اگر تو نبودي
خيلي وقته كه دلم براي تو تنگ شده قلبم از دوري تو بد جوري دل تنگ شده بعد تو هيچ چيزي دوست داشتني نيست كوه غصه از دلم رفتني نيست حرف عشق تو رو من با كي بگم همه حرفا كه اخه فتني نيست
نه از خاکم...نه از بادم نه دربندم...نه آزادم نه آن ليلاترين مجنون نه شيرينم نه فرهادم نه از آتش...نه از سنگم نه از رومم...نه از زنگم فقط مثل تو غمگينم فقط مثل تو دل تنگم چه غمگينم*چه تنهايم نه پنهانم*نه پيدايم نه آرامي به شب دارم نه اَميدي به فردايم ...چه اَميدي ...چه فردايي اگه خوشحال اگه غمگين چه فرقي داره تنهايي
جمعه یازدهم شهریور 1384 |
هر چند رفته ايّ و دل از ما گسسته اي پيوسته پيش چشم خيالم نشسته اي
اي نرگس از ملامت چشمش چه ديده اي كاينسان به بزم شادِ چمن سر شكسته اي؟
با من مبند عهد كه، چون پيچ هاي باغ هر جا رسيده، رشته ي پيوند بسته اي
جمعه یازدهم شهریور 1384 |
با من بگو بگو چرا التيام بخش زخم عميق بالهاي باهم پريدنمان نيستي ديگر؟ بگو چرا اينگونه در تب سوزان اين انجماد قرن يخ را در كوهساري از اهن ودود تجربه مي كني بگو در گريز از گرماي كدامين شعله به انجماد سردي روابط پناه بردي با من بگو ....
جمعه یازدهم شهریور 1384 |
گلهاي شب بو عطر دل انگيز گلهاي بهاري در شبي مهتابي نيست گلهاي شب بو مرور خاطراتي عاشقانه در سحرگاه زندگي نيست گلهاي شب بو نسيمي ست كه روزگاري پيغام بر دلدادگي بود ولي امروز....شايد تنها مرور آن خاطرات دليلي براي بودن باشد
جمعه یازدهم شهریور 1384 |
براي از تو نوشتن بهانه لازم نيست اگر سرود تو باشي ترانه لازم نيست
براي رويش شادي شكفتني تازه اگر بهار تو باشي جوانه لازم نيست
تو شاه بيت غزلهاي هفت اقليمي و در حضور تو جز عاشقانه لازم نيست
درخت سيب تويي پس بگو به سيب فروش سبد سبد كه منم , دانه دانه لازم نيست.
جمعه یازدهم شهریور 1384 |
قيصر لاله رخان قصد سفر كرد و رفت بر دل بيمار من خاك به سر كرد و رفت كاش فلك ميشكست پاي تو اي ساربان خنجر بانك جرس نيش به بر كرد ورفت ديده پر از ژاله شد پيشه دل ناله شد تا كه ز من ان نگار ترك نظر كرد ورفت قسمت گلبان نشد جز غم و محنت ز گل قاصد باد خزان زود خبر كرد و رفت
پائيزرادوست دارم چون فصل غم است غم رادوست دارم چون اشک دل است اشک رادوست دارم چون گواه دل است دل رادوست دارم چون محبت رابه من اموخت محبت رادوست دارم چون تورادوست دارم وتو رادوست دارم بی انکه بدانم چرا؟ وحالا تو به من بگو چرا؟؟؟
قلمت را بردار بنويس از همه خوبيها زندگی،عشق،اميد و هر آن چيز که بر روی زمين زيبا هست گل مريم،گل رز بنويس از دل يک عاشق بی تاب وصال از تمنا بنويس از دل کوچک يک غنچه که وقت است دگر باز شود از غروبی بنويس که چو ياقوت و شقايق سرخ است بنويس از لبخند از نگاهی بنويس که پر از عشق به هر جای جهان می نگرد
دوشنبه هفتم شهریور 1384 |
آسمون وقتي از زميني ها دلگير مي شه قلبشو را پشت ابرها پنهان مي کنه اونقدر مي باره و مي باره که زمين از خجالت خيس مي شه بعد قلبشو را از پشت ابرها بيرون مياره به زمين نشون مي ده زمين هم گل ميده و لبخندش ميشکفه زمين با اشکهاي آسمون تازه ميشه اما زميني ها بازم آدم نمي شن
چه چيزي انتظار مرا مي کشد تنبيه ؟! نگاه هاي خشمگين ؟! چقدر بايد تابان دهم يک روز ؟ يک هفته ؟ يک ماه ؟ يک سال ؟ ... يا يک عمر ؟ نمي دانم نه اصلا به حساب و کتابش نمي ارزد مي بوسم اش و فرار مي کنم ...
كاش مرگ را مرگ بود****كاش اشگ را شرط بود !كاش دل ها ليلي و شبگرد بود** كاش در وحدت همه كثرت بود******كاش ماتم را غم ماتم بود...كاش درد ما همه مرحم بود***كاش چشم ما همه شبنم بود...كاش اشگ ما همه زمزم بود ...كاش مي شد آدما رو نور ديد...قاصد عشق و نواي طور ديد...پرده ي ظلمت دريد و حور ديد
دوشنبه هفتم شهریور 1384 |
روي زمين افتاد نفس نفس مي زد به سختي روي پاهايش ايستاد دنبال فرشته دويد ... زمين خورد پاهايش ديگر توان نداشت اشگ هايش التماس مي کرد چشم هايش پرکشيدن فرشته را دنبال مي کرد صورتش به خاک چسبيد ... آخرين نفس و از حال رفت چشم هايش را باز کرد فرشته دستي به صورت پسرک کشيد ... بخشيده شدي اشک راه خود را از روي صورت گلي پسرک پيدا مي کرد
اي رفيق نا شكيبي هاي من تك چراغ روشن شبهاي امدي ناخونده مهمانم شدي - خانه كردي در دل تنهاي من چند گاهي مهر من درقلب تو - مدتي آغوش تو ماواي من هم خداي قلب تنهايم شدي - هم اميد نا اميديهايم شدي ازهمينك چشم در راه توام - تا بيايي عشق روياهاي من
دوشنبه هفتم شهریور 1384 |
وقتي تو بودي چشمان و نگاه مهربانت بود شعر بود و بهار وقتي تو رفتي چشمان من ديد كه مهرباني از وجودم پر كشيد شعر رفت و بهار امروز شعر و بهار ... ياد تو و چشمان خيس من جاي خالي سياهي تا انتهاي قلبم بر جاي ميگذار
د 
با من بگو 
