داستان پاييز عشق

زندگئ سوختن و ساختن است
بي جهت تجربه اموختن است
زندگئ نوعي قمار است قمار
چه قماري كه همش باختن است

شنبه شانزدهم مهر 1384 |

به من گفت بيا
به من گفت بمان
به من گفت بخند
به من گفت بمير
امدم
ماندم
خنديدم
مردم.

شنبه شانزدهم مهر 1384 |

بخوان به نام عشق
از گفته ها
تنها كلام توست كه مي ماند .
ازين پنجره
شامگاه را پيشباز مي كنم .
مي گفتي :
« لالايي بلند مژگانت را دوباره خواهم شنيد »
آغاز كن
كه
شبي به بلندي انتظار يافته ام

جمعه هشتم مهر 1384 |

مرداب چشم او

سالي گذشته است
زان ماجري كه عشق من و او از آن شكفت
زان شام ها كه شعر فريباي من شنيد .
در آن شب اميد .
چشمان او به سبزي مرداب سبز بود .
در گوش من ترانه نيزار مي سرود
آغوش مهر او
گرماي بيكرانه ظهر كوير داشت .
زان ماجراي تلخ
سالي گذشته است
با آنكه داستان من و او كهن شده است .
با آنكه دوستدار شكارم ، ولي هنوز
هرگاه بر كرانه مرداب مي رسم ،
با تير سينه سوز
مرغابيان وحشي آن را نمي زنم .
........................
در آن شب اميد
چشمان او به سبزي مرداب سبز بود !

جمعه هشتم مهر 1384 |

در واپسين ديدار

يكروز ، ما از هم جدا خواهيم شد غمناك .
يك روز، من در شهر احساس تو خواهم مرد .
يك روز ، آن روزيكه نامش واپسين ديدار ما باشد .
تو ، بر صليب شعر من ، مصلوب خواهي شد .
آن روز ما از هم گريزانيم .
آن روز ما - هر يك درون خويشتن - يك نيمه انسانيم .
آن روز چشم عاشقان در ماتم عشقي كه مي ميرد ،
خاموش ، گريانست .
آن روز قلب باغ ها در سوگ گلبرگي كه مي افتد ،
بي تاب ، لرزانست.

جمعه هشتم مهر 1384 |

اي عشق جاوداني من

اي عشق جاوداني من ! دير زمانيست كه سياهي چشمان نگرانم سعادت ديدار روي زيباي ترا از دست داده اند و تنها به اميد شنيدن صداي زيبا و دلنشينت روزها را به شب و شب را به سحر مي رسانم هر چند خواب را مدتهاست به ديار فراموشي سپرده ام و تنها با آرزوي ديدار تو در رويا خود را به درياي خواب مي سپارم .

Aishwarya Rai

چهارشنبه ششم مهر 1384 |

روزهائي كه بي تو مي گذرد....گر چه با ياد توست ثانيه هاش
ارزو باز مي كشد فرياد....در كنار تو مي گذشت اي كاش
Aishwarya Rai

چهارشنبه ششم مهر 1384 |

ناگهان در كوچه ديدم بي وفاي خويش را

باز گم كردم ز شادي دست و پاي خويش را

گفته بودم بعد از اين بايد فراموشش كنم

ديدمش وز ياد بردم گفته هاي خويش را

ديدمو آمد به يادم دردمندي هاي دل

گرچه غافل بود آن مه مبتلاي خويش را

تا به من نزديك شد گفتم سلام اي آشنا

گفتم اما هيچ نشنيدم صداي خويش را

یکشنبه سوم مهر 1384 |

اي تو جاري توي رگهام

اي تو جاري توي رگهام
صداي پاي نفسهام
اي كه بوي تو را داره
لحظه هاي خواب و رويام
لحظه ي بودن با تو اگه حتي يه نفس بود
براي باور بودن همه چيزوهمه كس بود

یکشنبه سوم مهر 1384 |

دنيا

روزي به من گفتند دنيا آن قدر كوچك است كه هيچ چيز در آن گم نمي شود اما من
خودم را

عشقم را

باورم را

سالهاست كه گم كرده ام...

یکشنبه سوم مهر 1384 |

مرا بوصل تو گر زانكه دستا رسر باشد
دگر ز طالع خويشم چه ملتمس باشد
اگر به هر دو جهان يكنفس زنم با دوست
مرا از هر دو جهان حاصل آن نفس باشد

یکشنبه سوم مهر 1384 |