تا چند مي شود
از آسمان بريد افق را
از ساقه برگ را
از قلب عشق را
از من تو را تو را ؟

در جواني ناله كردم هيچ كس يادم نكرد
در قفس جان دادم و صياد ازادم نكرد
اتش عشق چنان از زندگي سيرم نمود
ارزوي مرگ كردم مرگ هم يادم نكرد

یکی داشت یکی نداشت

اونی که داشت تو بودی و اونی که تو رو نداشت من

یکی خواست یکی نخواست

اونی که خواست تو بودیواونی که بی تو بودن رو نخواست من

یکی آورد ویکی می آورد

اونی که اورد تو بودی واونی که  جز تو به هیچکی ایمان نیورد

یکی موند ویکی نموند

اونی که موند تو بودی واونی که بدون تو نمی تونست بمونه من

یکی رفت ویکی نرفت

اونی که رفت تو بودی واونی که به خاطر تو تو قلب هیچکی نرفت من

ستاره ها هرگز نمي ميرند حتي اگه تو خواب باشي واونا رو نبيني

اگر باد بودم مي وزيدم

 اگر ابر بودم مي باريدم

اگر مهر بودم مي تابيدم

اگر خدا بودم مي آفريدم

تا بداني دوستت دارم

اگر ابر بودي به انتظار اشكت مي نشستم

اگرمهر بودي در پرتوات خود را گرم مي كردم

اگر باد بودي چون برگ خزان خود را به دستت مي سپردم

اگر خدا بودي به تو ايمان مي آوردم

تا بداني دوستت دارم

اگر هيچ بودي از تو ابر سپيدي مي ساختم
 
از تو خورشيد با شكوهي به وجود مي آوردم

تو را نسيم ملايمي مي كردم

از تو خدايي بزرگ مي ساختم

تا بداني فقط تو را دوست دارم