تو به من خنديدي
وندانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب دندان زده را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد ازارم
ومن انديشه كنان
غرق اين پندارم:
كه چرا؟
باغچه كوچك ما سيب نداشت!

هيچگاه نگذار در کوهپايه هاي عشق کسي دستت را بگيرد که احساس ميکني در ارتفاعات آنرا رها خواهد کرد

آب طلب نكرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه اي است كه قرباني ات كنند